«Βασικές αρχές για τη διαμόρφωση και εξέλιξη ισορροπημένων σχέσεων γονιών παιδιών».

«Βασικές αρχές για τη διαμόρφωση και εξέλιξη ισορροπημένων σχέσεων γονιών παιδιών».
της Αμαλίας Κ. Ηλιάδη, Φιλολόγου-Ιστορικού, ΜΑ Βυζαντινής Ιστορίας/Υπεύθυνης Σχολικής Βιβλιοθήκης 2ου Ε.Π.Α.Λ. Τρικάλων
ailiadi@sch.gr
http://users.sch.gr/ailiadi , http://blogs.sch.gr/ailiadi, http://www.matia.gr

Για την «επίτευξη» καλύτερων και υγιέστερων σχέσεων ανάμεσα σε γονείς και παιδιά, για το ισορροπημένο μεγάλωμα παιδιών σε μια εποχή μετάβασης και πολύπλοκων, εσωτερικών και εξωτερικών, αντιφάσεων, ίσως να είναι απαραίτητα να ανιχνευτούν κάποιες βασικές αρχές που οι περισσότεροι γονείς δεν έχουν ακόμη υιοθετήσει. Οι λόγοι γι’ αυτό το γεγονός μπορεί να είναι η άγνοια ουσιαστικών εννοιών της ψυχοπαιδαγωγικής επιστήμης, η έλλειψη συνειδητοποίησης και βίωσης τέτοιων αρχών, ή ακόμη και η σχετική αδιαφορία για τις πρακτικές εφαρμογές τους σε μια «βεβαρημένη» από πολλές απόψεις καθημερινότητα.
Η πολύτιμη συμβολή, ως πληροφόρηση και ταυτόχρονα βοήθεια-στήριξη των ειδικών παιδαγωγών και ψυχολόγων, σε τέτοιες περιπτώσεις, ανοίγει δρόμους για βελτίωση των σχέσεων γονέων και παιδιών, προτείνει αρχές και «μεθόδους» συμπεριφοράς που προσφέρουν τη δυνατότητα και την ευκαιρία να επαναπροσδιορίσουμε τη στάση μας απέναντι στα παιδιά μας ή ακόμη και να επιβεβαιώσουμε αρχές και αξίες διαπαιδαγώγησης που χάθηκαν κάπου στις δαιδαλώδεις ατραπούς ενός σαρωτικού «εκσυγχρονισμού».
Μερικές από αυτές τις αρχές επισημαίνω ακολούθως:
Δεν πρέπει να απαιτούμε φορτικά από τα παιδιά μας το «άριστα» με κάθε τίμημα στο σχολείο. Είναι προτιμότερο να τα εμπνέουμε με το δικό μας παράδειγμα της φιλότιμης και ακαταπόνητης προσπάθειας ώστε να προσπαθούν κι αυτά μέχρι εκεί που μπορούν, εξαντλώντας λελογισμένα τα όρια των δυνατοτήτων τους.
Είναι καταστροφικό για την ψυχολογική τους κατάσταση να εστιάζουμε μόνο σε ό,τι δεν κάνουν καλά στον αγώνα και την αγωνία μας να βελτιώσουν τις επιδόσεις τους στο σχολείο. Πρώτα και πρωτίστως πρέπει να εκτιμούμε και να τονίζουμε τις επιτυχίες και τα προτερήματά τους. Με τον τρόπο αυτό θα μας χαρίσουν το δικαίωμα να τους θίγουμε τα ελαττώματά τους και τα προβληματικά ή αδύνατά τους σημεία και ταυτόχρονα να λαμβάνουν σοβαρά υπ’ όψιν τη γνώμη μας.
Είναι επιεικώς απαράδεκτο να τα μπουκώνουμε στο φαγητό, πράγμα που συμβαίνει ιδιαίτερα σε μικρές ηλικίες. Είναι λυπηρό και απογοητευτικό συνάμα το γεγονός τα Ελληνόπουλα να είναι τα πιο παχύσαρκα παιδιά της Ευρώπης.
Είναι ανεπίτρεπτο να τα διακόπτουμε όταν μιλούν. Είναι προτιμότερο να αφήνουμε, που και που, τα παιδιά μας να μας διακόπτουν γιατί έτσι θα μάθουμε περισσότερα γι΄αυτά.
Να προσπαθούμε να μην είμαστε υπερπροστατευτικοί. Η υπερπροστασία ως στάση είναι δύσκολο να γίνει παραδεκτή και να συνειδητοποιηθεί από το γονέα.
Να αναγνωρίζουμε έμπρακτα τη μεγάλη αξία του παιχνιδιού ως παιδαγωγικού μέσου, αφήνοντας τα παιδιά μας να παίζουν και παίζοντας μαζί τους σιγά-σιγά να τα «ανακαλύπτουμε» σε βάθος.
Να διαθέτουμε υπομονή και ανεκτικότητα κατά την επικοινωνία μαζί τους. Να συνδυάζουμε τη «φιλία» και την «αυστηρότητα» του καλού γονέα.
Να προσπαθούμε να μην μεταφέρουμε τα προβλήματα της δουλειάς στο σπίτι, αποφεύγοντας τα νεύρα, τις ανούσιες, επιθετικές επιπλήξεις και τις φωνές.
Να τα «εκπαιδεύουμε» σταδιακά ώστε να συμμετέχουν με τον τρόπο τους στα βάρη της οικογένειας και στα απλά ζητήματα που μπορούν να ανακύψουν στην καθημερινή μας ζωή.
Η υπερβολική, άσκοπη και βλαβερή, πολλές φορές, τηλεθέαση πρέπει να περιοριστεί εκ μέρους μας. Ας προσπαθήσουμε να εντάξουμε την ανάγνωση βιβλίων στην «κανονικότητα» της ζωής μας ώστε να αποδεσμευτεί κάπως το πνεύμα μας από τα επιβαλλόμενα πρότυπα ζωής.
Να μάθουμε στα παιδιά μας από μικρά την αξία του χρήματος, όχι ως μέσου ατέλειωτης σπατάλης και επιδειξιομανίας μα ως μέσου ουσιαστικής βελτίωσης της ποιότητας της ζωής τους.
Να πασχίζουμε να τα πείθουμε με λογικά επιχειρήματα σε τόνο λόγου ήρεμο και συνετό και να μην τα απορρίπτουμε ακόμη κι αν κάνουν σοβαρά σφάλματα.
Ποτέ να μην καταφεύγουμε στη βία και το ξύλο.
Δεν πρέπει να ασχολούμαστε μαζί τους με την εμμονή του γονέα που δεν έχει άλλα ενδιαφέροντα και έγνοιες εκτός από τη φροντίδα των παιδιών του. Ένας γονέας με ποικιλία ενδιαφερόντων και πλούτο δραστηριοτήτων και ενασχολήσεων είναι καλύτερος, πιο ολοκληρωμένος και ως άνθρωπος και ως γονέας.
Όταν σφάλουμε, να έχουμε το θάρρος να ζητάμε από τα παιδιά μας συγγνώμη. Να είστε σίγουροι πως θα το εκτιμήσουν και θα νιώσουν πιο κοντά μας και πιο ασφαλή να προχωρήσουν με ελπίδα στη ζωή.
Να μην δυσανασχετούμε για τις επαγγελματικές τους επιλογές. Να μάθουμε να μην φοβόμαστε τις προτιμήσεις τους. Εξάλλου, ένας δυστυχισμένος «επαγγελματίας» του οποίου η επαγγελματική επιλογή ήταν το θέλω του γονέα του θα νιώθει, σίγουρα, για μια ζωή «εγκλωβισμένος». Πρέπει να αρχίσουμε να διακρίνουμε και να αποδεχόμαστε τις κλίσεις τους, ακόμη κι αν αυτές δεν συμβαδίζουν με τα «όνειρά» μας για τα παιδιά μας…
Τέλος, οφείλουμε, ως συνειδητοποιημένοι γονείς, να εμπεδώνουμε με το παράδειγμά μας ορισμένες βασικές αρχές ζωής ως ακρογωνιαίους λίθους στην δημιουργία, διαμόρφωση, εξέλιξη και ολοκλήρωση της οικογένειά μας, αποδεχόμενοι, μεν, τη δημιουργική και πειθαρχημένη ελευθερία, αρνούμενοι, δε, την ασύδοτη και κακώς νοούμενη ελευθερία.

Advertisements

~ από emy67 στο Ιανουαρίου 14, 2010.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: