Παρουσίαση-αναφορά στο βιβλίο και τους στίχους του Διονύση Τσακνή

Παρουσίαση-αναφορά στο βιβλίο και τους στίχους του Διονύση Τσακνή
Της Αμαλίας Κ. Ηλιάδη, φιλολόγου-ιστορικού, Υπεύθυνης Σχολικής Βιβλιοθήκης 2ου Ε.Π.Α.Λ. Τρικάλων
ailiadi@sch.gr
http://users.sch.gr/ailiadi , http://blogs.sch.gr/ailiadi, http://www.matia.gr
Ο Διονύσης Τσακνής, ένας από τους πιο ιδιαίτερους και σημαντικούς τραγουδοποιούς της τελευταίας 25ετίας. Συνολικά έχει εκδώσει 22 δίσκους και 2 CD single, έγραψε μουσική για πολλές θεατρικές παραστάσεις, τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες. Έχει κερδίσει τρία βραβεία για τη μουσική του -δύο για το θέατρο και ένα για το τραγούδι. Το 1996 έκανε την πρώτη του απόπειρα στο χώρο του βιβλίου, εκδίδοντας ένα διήγημα με τίτλο «Υπό προθεσμία». Επίσης, από εκείνη τη χρονιά συνεργάζεται ως αρθρογράφος στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.

Από τον θαυμαστό κόσμο των λογοτεχνικών βιβλίων που κυκλοφόρησαν και κυκλοφορούν, απομονώνω ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του σημαντικού τραγουδοποιού της γενιάς μας, του Διονύση Τσακνή, που με πολύ χιούμορ αλλά και ρεαλισμό αποτυπώνει μέσα σ’ ένα μικρό βιβλίο μία σειρά καταστάσεων που συνεχίζουν να ταλανίζουν την ελληνική επαρχία. Απολαύστε τον!

ΠΡΟΛΟΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Το Υπό προθεσμία άρχισε να γράφεται στις 11 Σεπτεμβρίου 1995 και τελείωσε στις 27 του ίδιου μήνα και χρόνου. Περιέχει, απ’ ό,τι με πληροφορεί ο κομπιούτερ μου, 16.864 λέξεις και 76.867 χαρακτήρες, και όλα αυτά σε 1.701 σειρές.
Δεν ξανακοιτάχτηκε και δεν αναθεωρήθηκε, από φόβο μήπως κριθεί απ’ τον γράφοντα ως ακατάλληλο προς έκδοση. Τώρα αν αυτό είναι κέρδος ή ζημιά στο χώρο του βιβλίου είναι κάτι για το οποίο θα αποφανθούν οι αποδέκτες αναγνώστες, οι κριτικοί, το «συνάφι» και οι εκδότες μου που ανέλαβαν το ρίσκο. Πιθανόν επίσης να υπάρξει και ισοζύγιο, όπερ έστι μεθερμηνευόμενον πως ο Αλέξανδρος (ο κεντρικός ήρωας) ίσως είναι αδιάφορος και σαν ιστορία και σαν χαρακτήρας.
Απ’ ό,τι είμαι σε θέση να γνωρίζω, από τις συζητήσεις που κάνουμε εδώ στην Αθήνα που βρισκόμαστε σαν επαρχιώτες της διασποράς, το όλο θέμα τον αφήνει παγερά αδιάφορο, δεδομένου ότι περί άλλων τυρβάζει γενικώς…

Διονύσης Τσακνής

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΤΣΑ ΗΤΑΝ Ο ΑΛΕΚΟΣ. Για τους μη Καρδιτσιώτες, η Καρδίτσα, η Καβάλα, η Καστοριά και λιγότερο ίσως η Κοζάνη ταυτίζονται ως πόλεις. Θες λόγω του Κ, θες λόγω του «ό,τι κείται βορείως του Δομοκού είναι Βόρειος Ελλάς», αυτές οι πόλεις είναι καταδικασμένες να θεωρούνται ίδιες.
Ο Αλέκος, με ευγένεια συνήθως, διόρθωνε αυτούς που, με διάθεση να δείξουν ότι γνωρίζουν λεπτομέρειες απ’ τη ζωή του, πέταγαν κάτι μεταξύ ερώτησης και διαπίστωσης:
«Απ’ την Καβάλα είσαι, αν δεν απατώμαι».
«Απ’ την Καρδίτσα», αντέτεινε χαμηλόφωνα, καθώς η χριστοπαναγία που έλεγε από μέσα του ποτέ δεν ακούστηκε, απ’ ό,τι είμαι σε θέση να γνωρίζω τουλάχιστον.
Είχε κάνει τις σπουδές του ο Αλέκος. Πολιτικές Επιστήμες στο Καποδιστριακό, Ιστορία της Τέχνης και Σκηνοθεσία στο Λονδίνο, ενάμιση χρόνο στη Ρώμη έτσι γενικώς, αλλά βούλιαζε εκ πεποιθήσεως στον τόπο της καταγωγής του.
Τώρα, βέβαια, αυτό το εκ πεποιθήσεως είναι μια μεγάλη ιστορία, γιατί μάλλον την ανάγκη φιλοτιμία έκανε λόγω υποχρεώσεων. Μοναχοπαίδι βλέπεις, ζούσε με τη μάνα του, κλασική χήρα, συνταξιούχο δημοτική υπάλληλο, σε μία από τις ελάχιστες μονοκατοικίες στο κέντρο της πόλης, στο πατρικό σπίτι του συγχωρεμένου του πατέρα του.
«Καλύτερα να πέσει από μόνο του παρά να το φάει η μπουλντόζα του εργολάβου για ένα πεντάρι ανατολικομεσημβρινό». Και όχι μόνο δεν το ‘φαγε η μπουλντόζα, αλλά με απόφαση της Δημοτικής Αρχής κρίθηκε διατηρητέο και κατάφερε ο Αλέκος να το συντηρήσει. Κράτησε και τη μαρμάρινη επιγραφή «Οικία Αριστείδου Μπλατσιάρα, χειρούργου ουρολόγου, ειδικευθέντος εν Παρισίοις».
Τον έτρωγε, βέβαια, το σαράκι και η σκοτούρα της επαρχίας, αλλά δεν το ‘βαζε κάτω. Η ουσιαστική σχέση του με τον κινηματογράφο ήταν αυτή που τον έκανε γνωστό και πέρα απ’ τα όρια της πόλης του. Μια βραβευμένη ταινία μικρού μήκους και πολλά άρθρα και παρεμβάσεις σε ειδικά αλλά ευρείας κυκλοφορίας περιοδικά τον καθιέρωσαν στο χώρο που και δε συγχωρεί και κυρίως ξεβράζει άσχετους και ατάλαντους.
(Το ότι κάποιοι ζουν στον ίδιο χώρο, δεν σημαίνει ότι ζουν και στον ίδιο χρόνο ή τουλάχιστον ότι βιώνουν τον χρόνο με τον ίδιο τρόπο. Αυτό δεν κάνει τον κόσμο χειρότερο, απλώς πιο πολύπλοκο).
(Copyright © Διονύσης Τσακνής
Copyright © 1995: ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΒΑΝΗ ΑΒΕ – «ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ»
Σειρά: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
Τίτλος: ΥΠΟ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ
Συγγραφέας: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΤΣΑΚΝΗΣ
Επιμέλεια: ΤΟΥΛΑ ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΗ
Σχέδιο εξωφύλλου – εικονογράφηση: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΑΝΗΣ (Από τη σειρά του «Πορτρέτα Αγίων»))

Ο Διονύσης Τσακνής ως στιχουργός είναι αισθαντικός, ποιητικός, παθιασμένος. Μέσα στην δωρική του λιτότητα φωλιάζουν δυνατά συναισθήματα. Η τέχνη, μουσική και ποίηση αδερφωμένες, αρμονικά συνταιριασμένες, αποτελούν το καταφύγιο, το φωτεινό μονοπάτι στις σκοτεινιές της ζωής. Η ευτυχισμένη «σύμπτωση» μουσικής και λόγου, στην περίπτωσή του, καταδεικνύει ένα επεξεργασμένο, δουλεμένο ταλέντο που φτάνει να μας ταξιδεύει, απρόσμενα εύκολα, στα δύσκολα εσωτερικά μας τοπία:
«Πέφτει μια βροχή ανοιξιάτικη
μία κρύα βροχή με χτυπάει και παγώνει το αίμα μου
πέφτει μια σιωπή Κυριακάτικη
μία γκρίζα σιωπή με ρουφάει και αδειάζει το βλέμμα μου.
Είμαι μόνος μου.

Χάνω το ρυθμό και τη σκέψη μου
ένα τζάμι θολό μια κουρτίνα βαριά σαν τα λόγια σου
ψάχνω να σε βρω μες την τσέπη μου,
ένα βήμα δειλό σαν το βήμα που κάνουν τα πόδια σου.
Είμαι μόνος μου.

Πέφτει μια βροχή στο μπαλκόνι σου
δένομαι σφιχτά απ`τη ζώνη σου…»
«και μοιάζει η αλήθεια μου πελώριο ψέμα
Σε τοίχο η φωνή μου χτυπά
Ανοίγω τα μάτια, σηκώνω το βλέμμα
Ξημέρωσε κι έξω φυσά»

«μα εμένα τη στιγμούλα μου πίσω ποιος θα μου φέρει;
Εγώ ό,τι αγάπησα σε κείνη το χρωστώ»

«Φταίνε τα τραγούδια που με πήραν απ΄το χέρι
Κάτι στιχάκια σαλεμένων εραστών…»

Οι εναλλαγές της τύχης, η ατέρμονη ποικιλία της ζωής «ξαναχτυπούν» στους στίχους του Διονύση:
« με την πλάτη στον τοίχο»
«μέσα στη γη του πυρός ταξιδεύω γυμνός»
«Ξελευτερώνω τη γαλάζια πεταλούδα
Από την σκονισμένη γυάλα της…
Και ξαναχάστο, ξαναβρέστο το ξαναπέστο, το τραγουδάκι σου…»
Ο έρωτας κυρίαχος, πότε ανεβάζει στα ουράνια, πότε κατεβάζει στα τάρταρα…
«κάτι γίνεται δω
Το άρωμά σου με σέρνει!
Τι να σου κάνω κι εγώ
Είμαι ένα δέντρο που γέρνει».

Advertisements

~ από emy67 στο Ιανουαρίου 18, 2010.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: